Ta wieża obronna na wybrzeżu Minorki została zbudowana w latach 1801-1802 podczas okupacji brytyjskiej. Służyła do strzeżenia wejścia do portu Fornells, chroniąc pobliski zamek San Antonio przed wrogimi desantami.
Znajduje się na północ od miasta Fornells, na skrawku lądu oddzielającym wejście do portu od plaży Tirant.
Ta jaskinia krasowa, położona w Cala Blanca, ma duże znaczenie archeologiczne i geologiczne. Utworzona w podłożu skał wapiennych z okresu miocenu, jest jedną z najważniejszych naturalnych jaskiń na Minorce.
Fort Marlborough został zbudowany przez Brytyjczyków w latach 1720-1726, podczas pierwszego okresu panowania brytyjskiego na Minorce. Jego dobry stan zachowania sprawia, że jest wspaniałym przykładem XVIII-wiecznej inżynierii wojskowej.
Znajduje się w Cala Sant Esteve (Es Castell), a jego zadaniem była obrona wejścia do portu w Mahón. Jest wydrążona w skale, a dostęp do niej prowadzi przez tunel, który odsłania podłoże pełne galerii i pomieszczeń podziemnych. Z górnej części rozciąga się wspaniała panorama na ujście portu.
Zintegrowany z obudową montaż wystawowy wyjaśnia historię i osobliwości fortu, pomaga zrozumieć burzliwy wiek XVIII i spuściznę pozostawioną przez Wielką Brytanię na Minorce.
Torre d'en Galmés to stanowisko talajskie na Minorce, w którym zachowały się pozostałości starożytnej cywilizacji.
Szacuje się, że w okresie od 1100 r. p.n.e. do II w. p.n.e. mogło tu mieszkać około 900 osób.
W Torre d'en Galmés znajduje się również Centrum Interpretacji. Nowa instalacja muzealna zapewnia interesujące zasoby do interpretacji pozostałości, zrozumienia historii miejsca i docenienia wyjątkowości tego spektakularnego stanowiska archeologicznego.
Naveta d'Es Tudons jest najbardziej emblematycznym zabytkiem kultury talajockiej, ze względu na doskonały stan zachowania i wyjątkową konstrukcję.
Zbudowana w formie odwróconej nawy z kamieni średniej wielkości, bez zaprawy, nawa ta, przeznaczona do celów grobowych, składa się z korytarza dającego dostęp do dwóch komór - jednej zbudowanej na drugiej.
Uważa się, że była ona używana w latach 1400-900 p.n.e., a w jej wnętrzu znaleziono szczątki ponad stu osób, a także towarzyszące im przedmioty z metalu i kości oraz naczynia ceramiczne używane podczas rytuałów pogrzebowych.
Ze względów bezpieczeństwa i konserwacji zabytku nie można wchodzić na navetę.